Płk. Baronowa Alejandra Juanita Ferreira de Vera Cruz

Pani Pułkownik z Hiry

Description:

Wysoka (178 cm), atrakcyjna, młoda (28 lat) kobieta. W jej zachowaniu, gestach, postawie, słowach i wyglądzie wszystko jest wyważone i oszczędne. Schludnie uczesane, ciemnobrązowe, falujące włosy zachwyciłyby każdego mężczyznę, gdyby tylko pozwoliła sobie na ich rozpuszczenie. Na pełnych ustach nie gości szminka, wydatnych kości policzkowych nie podkreśla puder, a głębi orzechowych oczu nie wyostrza cień do powiek. Alejandra jest żołnierzem w pełnym tego słowa znaczeniu. Jej strój codzienny to polowe “plamy”, balowe szaty to mundur galowy. Jest kobietą wychowaną i pracującą w towarzystwie składającym się niemal w 100% z mężczyzn, żołnierzy, wygląda wiec, zachowuje się i reaguje podobnie jak mężczyźni i żołnierze. Pali namiętnie cygara i przedkłada szklankę mocnej whiskey czy kieliszek wódki ponad kolorowe drinki z parasolkami, nie boi się pobrudzić i nie mdleje na widok krwi. Mówi głośno i dobitnie, nie owijając w bawełnę, nie stroni od przekleństw, choć potrafi w chwili potrzeby zachowywać się dystyngowanie i etykietalnie. Zawsze jednak pozwala sobie na nutkę dekadencji i swoistą manifestację kobiecości, tak skrupulatnie maskowanej wojskowym drylem. Tym niespodziewanym, i często zbijającym z tropu konfrontujących się z nią mężczyzn, detalem jest delikatna woń perfum o kwiatowym, słodkim zapachu.

Bio:

Wszystko co wiąże się z historią Alejandry jest związane z wojskiem i wojną. Ostatnia potomkini rodu Ferreira, o ile coś nie zmieni jej życia, i nie pozostawi potomków, zamknie swym żywotem historię starego i wspaniałego rodu. Ferreirowie walczyli, dowodzili, zwyciężali i ginęli na wszystkich frontach i polach walki Hazatów od zarania dziejów. Pradziad, dziad i ojciec Alejandry, tak jak ich przodkowie, pełnili najwyższe funkcje wojskowe w różnorakich formacjach armii Hazatów, mało mieli więc czasu i możliwości by doglądać swych włości, dbać o pozycje społeczną na salonach czy rozczulać się na uroczystościach rodzinnych. Kobiety Ferreirów zawsze miały ciężki żywot, niczym nomadyczni wędrowcy, podążając za obozem swych mężów, ojców i braci. Wiele z nich pełniło również czynną służbę, oddając najlepsze lata swego życia, armii i krajowi, przelewając krew i łzy , a także oddając życie jeśli przyszła taka konieczność. Alejandra jest wnuczką generała Alejandra Pabla Ferreiry i córką generała Juana Diego Ferreiry, którzy obaj walczyli w rożnych etapach Wojen o Tron, i obaj oddali w nich życie. Ojciec Alejandry jako jeden z nielicznych w swym rodzie dochował się tylko jednego dziecka, jego żona, matka Alejandry, zmarła wydając ją na świat. Ojciec o szczęśliwych narodzinach córki i jednocześnie smutnej śmierci żony dowiedział się z listu, gdyż sam jak zawsze był tam, gdzie go potrzebowano. Trudno mówić, czy te wieści spowodowały jego niechęć do córki, czy obwiniał ją za taki obrót spraw. Nie wiadomo też czy jego więź z żoną była silna. Wiadomo, że na pewno kochał ją, szorstką żołnierską miłością, i na swój sposób starał się okazać miłość i troskę swemu dziecku. Miała więc Alejandra od najmłodszych lat najlepszych nauczycieli, a że ojciec niewielkie miał doświadczenie w wychowywaniu dzieci, i mgliste wyobrażenie co młoda szlachcianka umieć powinna, byli to nauczyciele skrajnie odmiennych dziedzin. Od tańca,retoryki, szeroko pojętej sztuki i etykiety, przez boks, naukę jazdy konnej, strzelania i szermierki, aż do prowadzenia pojazdów naziemnych i pilotowania statków powietrznych, historię wojskowości i taktykę.
Oczywiście zaczęła też szkolenie wojskowe, jak tylko zaczęła sięgać brodą ponad stół.
Gdy Alejandra miała 15 lat jej ojciec dołączył do licznej i zasłużonej gromady Ferreirów poległych na polu walki.
Zginął w walce z Decadoskimi zdrajcami.
Niechęć do Decadosów towarzyszy Alejandrze do dziś.
Od tego czasu Alejandra zdana jest na samą siebie, dumnie i chwalebnie kontynuując rodzinna tradycję. ambitnie wspina się po stopniach kariery i gdy tylko pojawia się możliwość opuszczenia Vera Cruz, angażuje się aktywnie w kampanię na Hirze. Tam awansuje, zdobywa szacunek i uznanie przełożonych, współtowarzyszy i podwładnych. Tam poznaje też mężczyznę swego życia i zachodzi w ciążę, jednak obie miłości, jakby kolidując z jej stylem życia i kontrastując z niepokojem i groźba wojennych lat na Hirze, kończą się tragicznie. Narzeczony Alejandry, kapitan Guillermo Alberto Massadera de Vera Cruz ginie w walce, a Alejandra traci ciążę kilka tygodni później.
O tych smutnych chwilach (w tych czasach świeżo mianowana na majora) Alejandra nie rozmawia z nikim. Tylko przypadkowo spotkany kleryk z Aragon (wtedy kanonik porucznik Esteban Fernando Avila de Aragon), przydzielony do jej oddziałów jako medyk i kapelan, stając się jej spowiednikiem, jednocześnie staje się powiernikiem jej wielkiego brzemienia winy, cierpienia i poczucia straty po śmierci ukochanego i nienarodzonego dziecka.
Esteban i Alejandra staja sie bliskimi przyjaciółmi.
Los i Bóg przeprowadza ich obronna ręką, ale ciężko doświadczonych, przez wielkie bitwy pod Hurghadą, Sharm el Sheikh, Akabą i Mars el Alam.
Tracą tam i zyskują wielu przyjaciół.
Oboje awansują i zostają odznaczeni.
Dalsze losy Alejandry to wojna z Kurganami na Hirze.
Obecnie jedyna kobieta ze stopniem pułkownika w armii, ma szansę na awans i stanie się bezprecedensowym przypadkiem w historii Hazatów, kobietą generałem. Godnym następcą swych przodków, którzy z z radością i nieskrywaną dumą zasalutują jej z pierwszego szeregu wojsk zastępów niebiańskich.

Płk. Baronowa Alejandra Juanita Ferreira de Vera Cruz

Mrok Między Gwiazdami zbigi